Srpski crkveno-narodni sabor (Vojvodina): razlika između inačica
Bot: Automatski unos stranica |
m Zamjena teksta - '<!--'''Sr(.*)'''-->' u '' |
||
| (Nije prikazana jedna međuinačica jednog suradnika) | |||
| Redak 1: | Redak 1: | ||
{{HIEpedizirati}} | |||
Od 1690. do 1912. godine u [[Ugarska|Ugarskoj]] narodno predstavništvo [[Pravoslavlje|pravoslavnih]] [[Srbi|Srba]] su bili '''Crkveno-narodni sabori'''. U početku radi reguliranja vjerske i prosvjetne autonomije srpskog naroda, ovi sabori vremenom zauzimaju i političku ulogu kao organ mađarskih Srba i značajno mjesto u nacionalnoj borbi srpskog naroda za opstanak. U vrijeme revolucija, ono je predstavničko tijelo uzdignute Srpske Vojvodine. U početku kao organ prvenstveno pod primatom Crkve, postaje izborni i evoluira u potpunu političku [[Narodna skupština|narodnu skupštinu]]. | Od 1690. do 1912. godine u [[Ugarska|Ugarskoj]] narodno predstavništvo [[Pravoslavlje|pravoslavnih]] [[Srbi|Srba]] su bili '''Crkveno-narodni sabori'''. U početku radi reguliranja vjerske i prosvjetne autonomije srpskog naroda, ovi sabori vremenom zauzimaju i političku ulogu kao organ mađarskih Srba i značajno mjesto u nacionalnoj borbi srpskog naroda za opstanak. U vrijeme revolucija, ono je predstavničko tijelo uzdignute Srpske Vojvodine. U početku kao organ prvenstveno pod primatom Crkve, postaje izborni i evoluira u potpunu političku [[Narodna skupština|narodnu skupštinu]]. | ||
Posljednja izmjena od 22. lipanj 2025. u 12:07
Od 1690. do 1912. godine u Ugarskoj narodno predstavništvo pravoslavnih Srba su bili Crkveno-narodni sabori. U početku radi reguliranja vjerske i prosvjetne autonomije srpskog naroda, ovi sabori vremenom zauzimaju i političku ulogu kao organ mađarskih Srba i značajno mjesto u nacionalnoj borbi srpskog naroda za opstanak. U vrijeme revolucija, ono je predstavničko tijelo uzdignute Srpske Vojvodine. U početku kao organ prvenstveno pod primatom Crkve, postaje izborni i evoluira u potpunu političku narodnu skupštinu.
Prvotno vođeni za sve Srbe Prečane (uključujući i iz Hrvatske, Slavonije i cijele Vojne Krajine), narodno-crkveni sabori vrlo brzo postaju centralni organ isključivo vojvođanskih Srba. Ukupno je bilo 47 saziva srpskih crkveno-narodnih sabora, od 1690. do 1911. godine.